سیزدهمین ِ من

2009-10-05T02:48:00.001+03:30

شراب ِقرمز، پیراهن بلند

قابلمه ی بی در، دستان ِ زخم شده

تخت های نزدیک، تخت های دور

در شب، در روز

لب تاپ ِ گریه، روزهای بی کامنت

بیدار شدن های پر تقلا

شیر و کره و ناتلا

روزهای پیاده، روزهای ح و میم

یک بان، دو بان ، سه بان

ایستادن در راست، پایین و بالا

میدان ِ اسبی، کافه های کنج ِ کوچه ها

ماشین ِ برقی، عکس های خودمانی

گشتن و گشتن و گشتن

آسمان ِ آبی، واقعاً آبی

شبهای ترسناک، راههای بی پشت

سیگار ِ دزدکی، نوشابه ی سکه ای

قول ِ چرخ و فلک ِ خیالی

....

پاشو، برنج آماده است.

2009-10-05T02:46:00.002+03:30

ساز های بی صدا، نت های بی خط، مردان بی نگاه و عابران خسته، با شال و عصا و پیشانی خط خطی هیاهوی انسانی، هیاهوی ماشینی، درخت یادگاری... همه ی اینها با هم و چیزهای دیگر به کفشم

2009-10-04T03:44:00.002+03:30

یک سال به اضافه ی نیم ساله که ننوشتم... نوشتم ولی اینجا ننوشتم... حس خوبی دارم

2008-07-11T16:54:00.001+04:30

به وجود و زمان مارتین هایدگرمی اندیشیدم؛ به مفاهیم چند گانه ی زمان در تفکر هایدگری که در جوانی، فلسفه و الهیات را به موازات هم آموخت، الهیات را رها کرد و اگزیستانسیالیسم(فلسفه اصالت وجود) را رنگی تازه بخشید. از هایدگر به ادموند هوسرل رسیدم و نگاه اشراقی و ضد عصر جدید او و هم تباری اش با برتراند راسل، در اعتباری که برای فلسفه در تطابق با مبانی ریاضی جویا بود. به لطف مشایخی ذهنم اما به نگاه تئودور آدورنو جلب شد؛ فیلسوف، جامعه شناس، موسیقی شناس و آهنگسازی که شاید توان بالای او در همه ی این رشته ها، از او شخصیت برجسته یی ساخته است؛ البته باید اضافه کرد که در مقام آهنگساز، او همچنان در سایه استادش آلبان برگ بود، اما این مسأله از قدرت نقادی و تحلیل او در زمینه موسیقی ذره ای کم نکرد و آثار مکتوبی چون فلسفه موسیقی نو و آهنگسازی برای فیلم، دلیلی بر این مدعاست. روح فلسفه هنر آدورنو بر بخش وسیعی از هنر نو سایه افکنده و بدین ترتیب دامنه اثرگذاریآدورنو، از محدوده مکتب فرانکفورت و وین فراتر رفته و تا ذهن خلاق هنرمندان معاصر نفوذ غیر قابل انکار داشته است. تئوری های زیبایی شناسی آدورنو که در کتاب معروفی به همین نام و دیگر آثار او مطرح شده، گامی مؤثر برای دوباره دیدن هنر، هنرمند و اثر هنری بود که با شناخت چند وجهی او از هنر، فلسفه و جامعه شناسی میسر شد. اکنون به مفهوم زمان برمی گردم و به نسبت انسان با زمان - و یا نسبتی که در زمان می یابد – می اندیشم. باشد که از این گم شده گی رها شوم

2008-04-07T00:01:00.002+04:30

من و تنهایی و نت ها،هارمونی ِ کاغذی و سکوت ِ ته ِ میزان روی پاره ی ضعیف. فاصله ها مطبوع اند . هم صدای ِ موازی جایز نیست و میان این همه قانون ، من به دنبال ِ طرح سوالم می گردم، سوالی که به زبان گفتنش برایم سخت است، یا ممکن نیست

الهام در هنر مرا به گریه می اندازد، یا معادلات ریاضی ِ محض ِ آهنگساز؟ مو بر تنم فرمول ها راست می کنند یا آنچه از دل ِ آهنگساز می آید؟ در گاه ِ موسیقی نویسی ام میان ِ این همه ریاضبات ، اشک های من کجا قرار می گیرند؟ نمی دانم، این ابتدای ِ رنسانس است

2007-05-28T23:34:00.000+03:30

سه باره خوانی ِ یک نوشته

از کدامین خاک آمدی ؟ فاصله نگیر ! اتاقم را نشانت میدهم ، دفترم را ، و جامدادی ِ قرمز و سیاهم . کاری با من ام نداشته باش اما... تنهایم بگذار

2007-05-25T19:26:00.000+03:30

انتهای ِ من کجاست؟ من کی تمام می شوم؟ ... این چنین به فکر ِ هدف نباش! راه را هم می توانی زندگی کنی... مگر نه اینست که راهی که می روی زندگی ِ توست و نه هدفی که می خواهی بدان برسی؟

گوشهایم آوای ِ زنی را می شنوند، زمزمه می کند : در انتظار معجزه نباش، معجزه تویی، پس بنواز که چوب ِ جادو در دستان ِ تو نهاده شده است، شاعر

2007-05-03T00:38:00.000+03:30

تاریکی نگاهش را حس کردم

2007-04-23T23:52:00.000+03:30

2007-04-23T22:14:00.000+03:30

از کجا فهمیدی

امشب از دست ِ خودم می نالم؟

تا خودم راهی نیست

مرکبی می خواهم

دستهایی ساده

و دلی ساکت و گرم

مثل رویاهایم

منم از من دور است؟

سمعکی می خواهم

تا عبور خود رابشنوم، حس بکنم

دستهایت سرد اند؟؟-

من بلد بودم چطور گرم کنم دست ِ تو را

2007-04-23T01:19:00.000+03:30

May I kiss you wound?Maybe that will heal my soul.

Free me from this tomb, light my darkness, make me whole!

Let me take your hand, and together we shall fly to a lonely place,

where as "lovers" we can die.

In an land ... so dark ... of seven moons ... eternal night,

with a sky of thousand stars, yet, for us there is no light...

- there waits no light.

2007-04-20T03:38:00.000+03:30

اتاق هایمان از هم جدا اند، ولی از یک توالت برای ریدن استفاده می کنیم

2007-04-17T22:37:00.000+03:30

امشب تنها ترین شب من است،تنها ترین خلوت ام، تاریک ترین شب اتاقم. امشب انگار صداها همه با من قهر اند، و سکوت هم چتر ِ خود را سپرده است به حروف، نه خلوتگاه ِ من

و من تنها مانده از تلاقی ِ آرشه و فلسفه، به دنبال ِ سوراخی می گردم- کنج ای- تا در این تنها مانده گی فریاد بزنم: هنوز هم باکره ام! ... ها! تسلیم شدن مقابل ِ دنیا، روز و مرگ، و آدم بودن پرده های ِ عفت ام رادریده است و من از باکره گی میگویم!؟

هنوز یادم مانده دختر پاکی را... قایق سوراخم را... صدای ِ قلیم را در این ساکت ترین اتاق می شنوم که شمارش معکوس را آغاز کرده است و از زیر زبان و سرُم هم انگار کاری ساخته نیست... زانو می زنم: تنهایم، سکوت به من ارزانی ده! ای الهه ی فاحشه گی و صدا و تردید

زیر تختم کمین می کنم و انتظار تردید را میکشم... صداها می آیند، ترانه ای اشک آور فضای ِ اتاقم را پر می کند... اشک آور ترین ِ ترانه ها

2007-03-18T22:19:00.000+03:30

ساده گی هایم را به تو می سپارم، خوش خط و خال تا انتهای ِ افق ِ اعتقاد پیش می روم، و در این پیش-رفت ، زیر پا له می کنم گذشته ام را

2007-01-31T02:35:00.000+03:30

فنون هایم را یادم رفته است؟ می جنگم با صداها،و در آیینه که نگاه می کنم، سپرم را سوراخ می بینم

2007-01-10T00:32:00.000+03:30

تنهایی ام سرد شد

2006-11-12T03:31:00.000+03:30

دوباره خوانی ِ یک نوشته

2006-11-12T03:15:00.000+03:30

از صداها به خشم آمده ام. از فاصله های ِ طی نشده، راههای ِ هنوز نرفته، و تردید های ِ هنوز نکرده...

تازه گی ، غایت خود را هم به اشتراک - فاحشه کردم- گذاشتم...من ام از من خسته است، حسادت می کند به این همه اشتراک... دیروز به من گفت: قایق ات سوراخ است هنوز؟

2006-09-01T00:33:00.000+03:30

ساز و صدا و خنده و رقص و ...تنهایی ِ ماندگار ِ من

2006-08-19T00:16:00.000+03:30

تا آن زمان که صداها مزاحم هستند،جایی برای عرض اندام ِ سکوت نیست

2006-08-11T00:05:00.000+03:30

آنچنان به صدای ِ او ایمان آوردی که حتی صدای ِ بوق ِ حقیقت را نمی شنوی

2006-08-10T23:58:00.000+03:30

باز از صدای ِ ارگ می گویم، از توانایی برای ِ با هم بودن! یا از مستی ِ بی ترس، فکر ِ بی تردید... و من ، و ارگ، و مستی، و سکوت، همه با هم به ناتوانی مان برای ِ تردیدی ِ دوباره اعتراف می کنیم

2006-07-31T23:26:00.000+03:30

ناله هایی مانده در گلویم، صداهایی می پیچد در گوش هایم، تا انتهای ِ ساکتی را پیدا کنم...ترسناک! ، و شانه هایی که اشک را با آن حالت دهم

باریکه هایی نور به اتاقم رخنه کرده است، و من دور مانده از هیاهوی ِ زندگی، به ابتدای ِ حرکتی فکر می کنم...که سرانجامی شوم را به ارمغان آورد... تا کجا می خواهم پاورچین پاورچین به جلو روم... تا کی سکوت را کنم و از تاریکی بترسم؟

تازه گی از آن سمت ِ آسایش، خبری به من رسید... ناله ای در کار نیست، سکوتی نی است، من ای حتی که از این سکوت بترسد و یا ناله ای سر دهد

پافشاری بر روی آن من که نیست، حرفه ام بود... و ارگ و صدا و سکوت و هر آنچه که به ماندنم می انجامد را بی هیچ شرمساری به تو می سپارم(هدیه می دهم) تا مریم وار به گدایی دهی ... شاید از این همه هیچ،سرشارش کنی... گدایان عشق،گدایان ِ سرما، گدایان هر آن چیزی که تو بر بودنشان قسم می خوری

2006-07-06T00:21:00.000+03:30

همهمه ها پی در پی نگاهم را حل می کنند، و در گرمای ِ ساعت 12 به آخر ِ روز فکر می کنم... از اولین حقیقتی که از آن گذشتم حقیقتی یافتم ، که بارها از آن گذشته بودم... انگار به خاطر تفاوت ارتفاع ِ پاهایم هر روز از همین راه می خواهم گذشت

2006-05-27T23:48:00.000+03:30

آنچه مرا به نوشتن وا داشت، ساده گی ِ صدای ِ خش دار و بی غش ِ مردی بود، که هر آنچه تو می خواستی ، می کرد و هر آنچه می گفتی، می بود. و اکنون که در جهنم ِ بی خود اش کز کرده است، به روزهایی (شبهایی) فکر می کرد، که از صدای ِ سوت و کف زدن ها به خود می بالید

آری، داستان ِ مردی ست با صدایی خش دار، که خود را به ارابه ی روزمرگی انداخت و انتهای ِ راه را به افسار ِ اسبی سیاه سپرد، که از گوشه ی چشم ،خصمانه نگاهش می کرد، با نفس-دود هایی که به شماره افتاده بود

روسپی ای راه سد می کرد، چرخی به سنگ می خورد... اما ارابه ایستگاه ای نداشت. ضرب آهنگی آرام، جیر جیر ِ چوب و چرخ، و سرمایی که مفصل می سوزاند و به درون می رفت

مرد ، فریاد در گلو خورده، به استقبال ِ فرجام می رفت و با دسته گلی پژمرده باز میگشت و نگاهی به اسب ِ سیاه ِ پیرش می کرد... آن مَرد هرگزنخواهد مُرد

2006-05-27T23:40:00.000+03:30

فریاد و سکوتی که ساختی... تنهایی و هیاهویی که من دارم، و نگاه ِ بی رمق ِ ساده لوح ات، فریادت را و تنهایی ام را با خود می بَرد به آنجا، که فاصله را با میزان نمی سنجند و زیبایی را با ضرب آهنگ

2006-04-26T23:30:00.000+03:30

تنها، تنها-تر ... تنها-تر... تنها-تر... تنها-تر ... تنها-تر... تنها-تر...تنها-تر ... تنها-تر... تنها-تر...انتظار ... تنها-تر... تنها-تر...تنها-تر ... تنها-تر... تنها-تر...تنها-تر ...باران-تر ... تنها-تر...تنها-تر ... تنها-تر... تنها-تر...تنها-تر ... تنها-تر... تنها-تر

2006-04-16T22:44:00.000+03:30

تازه داشتم عادت (را) می کردم و روزم را به مرگ دودستی میدادم ، که باز هم اشتباه کردم. آنچنان به صداها تن دادم که پرده های بکارت ام را به حراج گذاشتم، تنها تعامل ام را با غیر ِ خود. و ترانه ای را که به یاد می آوردم فریاد زدم... یه شب مهتاب، ماه تو را میدهد به گ*** ... ؟

2006-04-13T23:13:00.000+03:30

پازل ِ خودم رو خراب کردم باز... مستیم رو بازم به انگشتا دادم، تا خودمو برینم

2006-04-13T22:46:00.000+03:30

ترسیدم از صدای ِ سکوت

و نگاه ِ ساده ی یک برگ -ورق

و سفیدی ِ خط دار ِ نا هموار ِ غریبی

که به امیدی ِ بی راه شدن

راه را هی می سپرد

تا صدای ِ سینه های ِ پر از هیچ

و نگاه های ِ خالی از وجود را بسپارد

به دست ِ روز-مرگی

صبح تا شب -مرگ

شب تا صبح-مرگ

تا کجا ایستادم

ایست! -بله؟

باید رفت

پشت را باید دید؟

نخ نما گشتم از این هیچ به هیچ افزودن

به عقب انداختن-دور

کجایی ناله ی قدیمی؟ بوی خوش ِ سردی؟

کجایی پوچی؟ هه! اجتماع... ساده گی؟

و سکوت؟... وای سکوت، وای سکوت... هنوز هم باقی ای

2006-04-13T22:25:00.000+03:30

...

I don't believe in an interventionist God

But I know darling that you do

But if I did I would kneel down and ask Him

Not to intervene when it came to you

Not to touch your hair on your head

But to leave you as you are

And if He felt He had to direct you

Then direct you into my arms

Into my arms oh Lord!

I don't believe in the existance of angels

But looking at you I wonder if that's true

And if I did I would summon them together

And ask them to watch over you

To each light a candle for you

To make bright and clear your path

And to walk like Christ in grace and love

And guide you into my arms

Into my arms oh Lord...

2006-04-07T21:23:00.000+03:30

تاریکی، فرار از سکوت، تنهایی و ... فاصله ای که ساخت(ی) . تا کجا به سویم می گریز(ی)؟ تا کِی؟ و نگاه ِ لرزان ات را به جام ای دوختی که با سنگی شکستی و با بوسه ای باز گرداندی اش. بوسه ای ساده و بی غش، تنها با ذره ای سرما

2006-04-01T19:04:00.000+03:30

You are the light, I am the flame,The freezing blow of my thoughtsunburns me, And I am dying but cannot die.The divine has deserted the altar,Where your pain is multuplied in the prism Of my lust witnessed by the stars.The delight burns at its paroxism.To rape the shining stars in the secrets of the dying light.The starred delights will enrapturemy soul to insanity.Rapturous elevation frighteningthe God of Light.I was made the Morningstar,Embowered from the night...God of Lie, I am the Prince of Darkness,the Star of Mourning Hunting the light of salvation.

2006-03-29T20:04:00.000+03:30

مرگ، روسپی ای ست که طبیعت به من بخشیده ست، تا هر زمان خواست ام، هم خوابم شود. اما حیف نه خواست اش را دارم ، نه هزینه اش را که بپردازم

2006-03-23T02:38:00.000+03:30

تردید... باز هم؟ شکستم، مانند ِ مادری در سوگ ِ فرزند، تا چرا این"همه" باشم... زنده گی آنچه بود را نشان می داد آن زمان که به صدای ِ تردید گوش می دادم، صداها... از چند جنس، مستی آور، فاصله دار، ارگ وار و ... صدای تو

تو ای نیست، گرچه به تو تقدیم می کنم این نوشته را، بودن ِ وجود ِ "تو" در ابهام ماند. با اینکه می دانم پشت این ابهام ، خالی ست

تو ِ تردید، تو ِ سرد ، تو ِ هارمونیک، آنچنان فریادی می زنی که گوش هایم را به نجوای ِ ضرب آهنگ ِ زنده گی می سپارم.فرود می آیم از آن بالا، بالای ِ ابرها را می گویم، یادت هست؟

لا..لالا...لالالالا....لالا.لالای

گاه ها را که می شمارم ، از این همه که مانده بیزار می شوم، زیاد مانده، نه؟ گویش ها تنها متفاوت اند، وگرنه صدا یکی ست... تو،تو،تو، این همه تو... با گویش های ِ گوناگون، بی عشق؟

عشق، واژه ی نا مانوسی ست با این نوشته؟ ... که به قولی هورمون است؟ تاریکی انباری را روشن کنی، چیزی نیست... تا کجا فاصله ها می مانند؟ دچار باید بود؟

جواب دارم... فقط باید بپرسی

2006-03-12T23:55:00.000+03:30

2006-03-07T00:16:00.000+03:30

Over there that little mountain rises, while some others dissolve into a plain. Time redefines itself and falls in sadness grain by grain ... "Time, my dear, heals all the wounds", the two-tongues echoes seem to say. But nothing, nothing changes here, this pain remains and will not go away. "I went weak, as I grew old, and time itself has made me slow ...- and as I close my eyes in sadness a thousand seasons come and go ..." Might enough to cover all and also cruel enough to reveal, but all the wounds and scars he carries neither force nor kiss can ever heal. No, time heals nothing, nothing, nothing ...- spitefully turns away and laughs. Leaves you half-broken and in defiance is only added another scar ... Call it "blind" how he is writhing, counting hours, centuries ...- the pain it grows and glows in tides, unable to vanish, unwilling to cease ... No, time heals nothing, nothing, nothing ...- pushes 'till we're diving into different flesh. Time heals nothing, nothing, nothing petrified with some unnameable shame... "Time's fingers claw, I am losing hold, there is no hope for me on earth. Time either still or maybe rushing ...- in any case it will Always turn out worse ..." Time is fleeting, time stands still, it stops for no-one and we're trapped within, and though he may my dream of the light, he is falling back (in)to the left-hand side... "How I wish that I was dead and rest in final peace ...- but even the luxury of death can't cure the wounds that time cannot heal ..."

2006-03-04T13:20:00.000+03:30

فرتوت به صدای ِ ساز گوش می داد

تنها و خسته

ساده شده از تقسیم ِ درد و مرگ

فریاد بر آور تنهاییت را -»

سرما را زندگی کن

«چندی بیاسای

باریک چشم اش را به صدای ِ خراش ناخن بر دیوار می دوخت

فایده اش چیست»

فریاد و ناله؟

«سنگینی ِ درد دیریست مانده در من

سازش را به صدا در آورد

صدای ِ ناله ، صدای ِ ناخن

تاریکی و... سکوت

چندی بیاسای -»

خسته اند چشم هایت

«چندی بیاسای

2006-03-03T15:44:00.000+03:30

انگار که صداها را نمی شنید، باز هم فریاد، اینقدر کثافت بی بو؟ بی صدا؟

تازه فهمیدم که بین کثافت ها بودن چقدر خوب است... بی هیچ تردیدی شیرجه می زنم، حتی بدون ِ او. فاصله ی میان ِ نفس هایم را که حساب می کردم در حال زیاد شدن بودند، اما با اینکه خودم را هم، زمان ِ شیرجه جا گذاشتم، خیلی بهم خوش می گذرد. هرچه نفس کمتر، راحتی بیشتر

قهوه که می خوردم، به نگاه های ِ سگی فکر می کردم که تصویرش را در آب می دید و اخم کرده بود که این من دیگر کیست؟این دماغ ِ من است؟ صدای ِ من؟

فاصله ها را اگر حساب کنم، کمتر شده اند. نمی رسم... انگار نخواهم رسید... تاریک شدم، فرتوت، موهایم رنگ باخته اند انگار... ماندن عصبانی ام می کند. باید بروم... باید بروم... باید

2006-02-09T20:53:00.000+03:30

ار خانه بگویم؟ خالی ست، از دل بگویم؟ گرفته ست، از خودم؟ نی ست

2006-02-07T02:56:00.000+03:30

کشف ِ صدای ِ پا، سکوت ِ میان ِ نفس ها، خنده های تودرتو عقده شده در گلویت... فرصتی نیست، کوششی سخت باید

انتخاب ِ میان ِ دو چیز... انتخاب؟ کوشش؟ مرداب ِ کو-شش ... شش پایی دست در هم گره خورده، در مرداب ِ خود دست و پا میزند. نه بالا می رود، که دیگری را به زیر می کشد. کو-شش ... به زیر می رود، پوچ در یافتن ِ راهی برای ِ نفس کشیدن، آب -زی وار دهان می جنباند با صدا، بی لحظه ای سکوت

سرمای ِ خیس شدن را چشیده ای؟ نورها کم می شوند، بالا را نگاه کن... به انتظار ِ مرگت نشسته اند. نه، نگاهشان نکن. با من به گِل بنشین... با من به-میر

2006-02-01T01:50:00.000+03:30

باریکه ها رومی بینی؟ خابیدن پشت خونه رو چی؟ هم خابگی با دختر ِ باغبونو هم چیزی یادت نیس؟ وه که چقد ساده سکوت کردی ... بیا بریم بیرون... اگه نخندی قط می کنم اا ... تاریکه؟ میخای صدات کنم سرتو برگردونی؟ میخای گریه کنم ؟ فایده داره اصن؟ تورو پیدا کنم که چی بشه؟ گم شدی؟ تو چی؟ خودت؟ بازم *شر می گی؟ برو بابا توام از اون آدمایی که.... آخ

ساده بگم آقا جون،رفتنی ام ... کجا؟ می دونم ... تا حالا منو دیدی؟ خندمو چی؟ شنیدی ؟ دوس داری بخابیم؟ چیکار کنیم؟ کوه چطوره؟ فایده داره اصن؟ تورو پیدا کنم که چی بشه؟ گم شدی؟ تو چی؟ من؟ اینقد من من نکن حرفتو بزن، ساده شدی؟ بخاب...بخاب...بخاب

2006-01-27T08:03:00.000+03:30

2006-01-26T18:22:00.000+03:30

هم صدایی ها، هم خوانی ها، هم ها... بودن ِ چیزی با اسم ِ "هم" را از آخرین کتب ِ خطی باید دریافت کرد، آنگاه که صدایی بود، و خواندنی

2006-01-18T03:01:00.000+03:30

از آنجا که من به زمان ِ نوشتار( گاه ِ نوشتن) معتقدم و این نوشته ی نویسنده ای تنها شده است ، که از دید ِ من از هر نوشته ای ارزشمند تر است، و جایگاه ِ والایی خواهد داشت، آن را دوباره نویسی کرده ام.او تنها کسی است که حس ِ بزرگ ِ "هم دردی" را به او می دهم

یارم بک لا پیراهن خوابیده زیر نسترن ترسم که بوی نسترن مست است و هشیارش کند چقدر حرف دارم واسه گفتن،ولی نمی تونم حرف بزنم. همون طور که وقتی سر خاکت میام اشکم خشک میشه. دلم میخواد داد بزنم،دلم میخواد همه این کاغذ پاره هایی رو که عکس تو روش هستش پاره کنم.میبینی واست حجله گذاشتن دم در....بگم دروغه، دروغه......... ولی از بقیه خجالت میکشم. بعد تو، بعد تو،بعد تو، بعد تو...آخ که چقدر به این دو کلمه فکر کردم.هیچ تصوری از بعد تو ندارم. هیچی

2006-01-17T22:44:00.001+03:30

با اینکه صدای ِ درون را جستن بی فایده بود، باز با خودایم سخن گفتم، فاصله ها را کم کردم، که به خاطر ِ گناهانم ساخته بودم، گناه ِ اعتقاد، گناه ِ چشم فرو بستن

فایده ی این همه اعتراف چیست؟ شناساندن؟ به چه کسی؟-

به بهای ِ چه؟ تاریکی ها را بیشتر کردن؟!!!؟؟

ها ها! ساده شو شاعر، مقصد گم کردن ابَر انسان می آفریند-

نه زرتشت شدن، ساده گی به صحرا بودن است

نه دریا شدن با نگاهی تک رنگ و کثافتی در درونش

2006-01-16T22:41:00.000+03:30

May I kiss your wound? Maybe that will heal my soul. Free me from this tomb, light my darkness, make me whole! Let me take your hand, and together we shall fly to a lonely place, where as "lovers" we candie. In an land ... so dark ... of seven moons ... eternal night, with a sky of thousand stars, yet, for us there is no light... - there waits no light.

2006-01-14T11:25:00.000+03:30

2006-01-11T23:54:00.000+03:30

فرو افتادن درون ِ چیزی غیر از سوراخ، ماندن پشت چیزی غیر از مانع، و سکوت با دلیلی غیر از تردید

صفحه به صفحه به آخر که نزدیک می شوی، تاریکی ِغاری که در آن به تعقل مبعوث شدی، بیشتر آزارت می دهد. با رسیدن به اولین مانع، می ایستی... مانعی نیست، گرچه "وجود" ش را لمس خواهی کرد، اما می توانی گذرکنی، تنها با لمحه ای خیانت، شک در صدای ِ پایی است که نیست، هرچه محکم تر بکوبی، سکوت را پژواک خواهی کرد. سوالها از سقف آویزان است، سرت که به یکی شان می خورد، آبکوهه ای از جواب به سویت هجوم می آورد... هنوز سکوت باقی است

فاصله ها را می پری، سکه می اندازی تا عمق سوراخ را تجربه کنی، گرجه عمق را لمس خواهی کرد، اما می توانی گذر کنی، فریاد ِ "من" و "غیر ِ من" می کشی، واژه ها به سویت پرواز می کنند، با تو برخورد نخواهند کرد، گرچه سکه انداخنه اند ، اما تو نیست ای، پروازها ادامه دارد... هنوز سکوت باقی ست

دلیل می خواهی؟ از که؟ سکوت پر است از ناشنیده ها، سیاه معنی اش ندیدن است، نه عدم ِ وجود. کرانه های ِ غار، نوری می بینی، می دوی، امیدوار میشوی، امید-وار... فرو می افتی به سوراخ ها، با سر موانع می خوری، فلسفه از مصدر ِ فسفر بود؟ (اگربه استقلال، فلسفه ای باشد) ... هنوز سکوت باقی ست

2005-12-30T02:09:00.001+03:30

صداها از كم به زياد آغاز مي شوند، كششش دار، با فرودي قدرتمند، باراني نازك،خوابي سنگين... و ترديدي بي انتها تا صدايم را كه فرياد كند؟ ، تو؟ من؟ ... گيتار؟ پيانو؟... بيداربه صداي ِ باران گوش مي دهم ،بي منت ِ سكوت، و فاصله را تجربه مي كنم،بي منت پاها،صدا را، بي منت ِ نت ها. آغاز ِ اين همه صدا را ميهماني خواهم گرفت، آغاز ِ اين همه-همه را ، تا از شادِگي‌ ِ اين همه صدا ، فرتوت برقصم، پاهام بكوبم، برمن هايم، از آغازين تا سيزدهمين اش

2005-12-25T17:43:00.000+03:30

پاهایم را توانی نمانده، کفشهایم مسافت های ِ زیادی را پیموده اند، صدایم پر از خط شده، زندگی(؟) را فرجام دار پنداشتن، آخرین احتمالی ست که فرض کرده ام. باری... به "خود" هایم که نگاه می کنم، چرکنویسی از ملودی ِ صعود و صعود را در آن می یابم، بی هیچ فرودی ، یا حتی جای ِ خوابی... ملودی ای که هیچ گاه نواخته نشد، که شاید انتهایی در آن پیدا کنم، فرودی، که به سقوط نیانجامد. شاهد ِ نواختن اش نخواهم بود، امید-وارم زمان کمک ام کند، زمان پنداری را نفی کرده ام، که شاید این فرو بستن ِ چشم بر زمان، من ام را به بعد از "من" ام رساند. گوشهایم را به تو هدیه میدهم، ونگوگ وار - اگر پس از من باش ای -، تا صدایم را بی خش، بی سکوت... بگریی،مریم وار

2005-12-22T21:39:00.000+03:30

آن وقتها که تازه کتاب می خواندم، هر روز پشت ِ خودم قایم می شدم و تاریکی ها را با نور ِ ضعیف ِ کودکی روشن-نما می کردم

هنوز هم کتاب می خوانم، پشت ِ چیزی هم که ندارم قایم شوم، بچه هم که نیستم... عقلم هم که صد افسوس کار می کند ، تازه! گریبانم را سفت گرفتم و از "خود" ِ نداشته ام طلب ِ نور می کنم ، سقوط ِ به انتهای" انتها" را هم که آغاز کردم ... اما شنیدم زمین گرد است، شاید آن پایین ترها جایی باشد برای ِ بودن

مصدر ِ بودن را هجی کردن بی فایده بود . از یکی پرسیدم نور به خط ِ مستقیم سیر می کند ؟ گفت : آره ، تا کجا؟ - تا پشت ِ سرت ... حقیقت - البته اگر واژه ها را به حراج نگذاشته باشم- سنگینی ِ وجودی است که سالها ست می چرخد . فراموش کردم آنچه "ماهیت" می نامیدش

2005-12-19T02:14:00.000+03:30

سراب ، تفسیر ِ کم رنگی از اعتقاد . و تردید ، پیشْ شرط ِ عبور ِ از بیابان

2005-12-18T23:40:00.000+03:30

قایقی خواهم ساخت

خواهم انداخت به آب

دور خواهم شوم از هیچ و سکوت

ساحلی می خواهم

گرم و بی خاک و کلام

از نفَس خالی و از نفْس پرام

برهوتی ست دلم

سرد و بی رنگ و نمور

قایقی ساخته ام

تا عبور ِ خود را

از من و بود و سکوت

با صدای ِ تو و موسیقی و چشم

به ثمر بنشانم

...

قایقم سوراخ است

2005-12-17T20:21:00.000+03:30

از کدامین خاک آمدی ؟ فاصله نگیر ! اتاقم را نشانت میدهم ، دفترم را ، و جامدادی ِ قرمز و سیاهم . کاری با من ام نداشته باش اما ، تنهایم بگذار ، که خالی گرد"م" از وجود ، سرشار شوم از تنهایی ، از گاه ، گاه ِ خنده و ... گاه ِ سکوت . سنگین به صدای ِ ارگ ، دل می دهم ، مانند تاریکی به سکوت و خورشید به شب . شب را به ارمغان می آورم از درونم ، که ببینی صدای ِ من ای را که به زنجیری کشیدی ، از جنس ِ حرف ، مانده در گلویت . تا کی فرو خوری یا فریاد کنی

2005-12-15T21:54:00.000+03:30

تفاوت در نگاه کردن نیست ، منظره ها متفاوتند . آنها که صدای ِ پلک زدن را می شنوند ، تا انتهای ِ «خود» را می کاوند ، شاید از این صداها ، این نگاه ها ، چیزی هم عایدشان شود . گاه که تفاوت ها را به رخ میکشی ، از آفتی که به جانم افتاده ، لذت می برم . دفتری که از آن هوس ها بیرون می تراود ، از تفاوت ِ آبی و سفید ، آغاز می شود . و نگاه ِ اشک آلود ِخواب زده ام را به تصویر می کشم ، تا از این همه تفاوت ، چند خطی هم به « من » برسد ، که چگونه از دور ، مرا میتراشد ، آرشه بر منم می کشد ، بی مجال ِ سیاهی ْ سکوت ، مرا از آن همه خالی ، پر می کند ، که مرا ، را می کند ، بی شرمگین ِ این همه خیانت

2005-12-13T01:00:00.000+03:30

فراموشی آخرین آرزویم است ، فراموش کردن . قالب ها را شکستن از رنسانس ِ دیگر خبر می دهد ، اولین بار است که خودآگاه عبور می کنم ، آخرین بار عبورم داد . رنج به جان خریدن ، آغاز ِ عبور است ، عبور.... سرعت ِ نسبی شاید اشتباه کند

2005-12-11T18:36:00.000+03:30

طلوع ِ نوازش ِ خنده آور ِ تنها بازمانده های نتهای ِ ترانه ات را عشق بازی کردن ، بس است . چشمانم مبهم می بینند، رسالت ِ من این بود ؟ که من ام را تباه کنم ؟ ... کدام صدا را می گویی ؟ چیزی نمی بینم ...پتک بر سرم میکوبد، آنکه به عبورم پی نبرد

2005-12-11T18:20:00.000+03:30

فاصله ها را با صدای ِاو طی می کنم ، گذار به غیر از خود را آغاز کردم ... این سوالاتی که می پرسد ، مانند هویجی ست که مرا به سریع تر دویدن ترغیب میکند . از توانایی ِ عبور ِ به تنهایی ، خالی شدم ، فرتوت به صدای ِ ارگ می نگرم که می چرخد و می چرخد ، تا کی پرچم ِ سفید را تکان دهم . افسوس که حرفم را نمی فهمی ، تاریکی و سکوت از یک مصدراند ، عقل . مستم کن ساقی

2005-12-09T22:17:00.001+03:30

گرچه از زندگی ام دلگیرم

لیک ، با دلخوشی ای می میرم

که به خود نامه ی اعمالم را

دادم و سرد به خواندن مشغول شدم ، آری ، نامه ها فریاد ِ بی انتهای ِ تنهایی ِ من است ، تردید خود را بودن ، تردید ِ بودن ، از صدای ِ کاغذ و چشم و پیانو ، به ابتدای ِ خودم رسیدن ، سیمای ِ خود را در آیینه ندیدن ، چشمان ِ بی روحم را با خواب شستن

آری ، ماندم تا از که صدایم را بخواهم ؟ ماندم تا ماندن را بمانم ، ماندم تا بودن را بگریم ، مانده ام؟

اکنون که صدای ِ ارگ کلیسا ، مرا به مستی ام می رساند ، فرو می افتم به خوابی که از نداشتن ِ تعاریف ، بیکار مانده است ، مستی را به انگشتانم منتقل میکنم ، نوشتن را آغاز می کنم ، تردید را کنار میگذارم ، خودم هم به همان کنار می روم ، تا از سرمای ِ این تردید ، خشک به فریاد برآرم تنهاییم را ، افسوس که صدای ِ چشمهایم را نمی شنوی ، شاید به من میرسیدی ، از دیدنت کور به خلوت گاه ِ زندگی ام می رسم ، سکوت نمی خواهم ، تمنا میکنم صدایش را ، بنواز .... بنواز .....بنواز

2005-12-09T01:34:00.000+03:30

اشتباه بود ... آخرین نت را که نواخت ، تازه فهمیدم که گول خورده ام ، سالها بود که گول خورده بودم ، سنگینی ِ حقیقتی که بدان می رسی ، تا همه ی مفصلهای ِ سردت را خورد نکند ، رهایت نمی سازد . آنشب خورشید زیبا شده بود ، نگاهشِ روحم را مست کرد ، آنشب خورشید از سردی ِ نگاهم گله می کرد ، امشب خورشید ... او هم مرده بود ، بر بالینش که می گریستم ، تازه شدم ، نگاهش کردم و در گوشش زمزمه کردم : آسوده بمیر ... مردم هنوز هم دارند کف میزنند ، شاید دوباره بنوازد

2005-12-09T00:21:00.000+03:30

از سرمایی که به جانم می افتد می ترسم ، از این همه خنده های ِ بیهوده .... ، محدود بودن ِ عقل ، به آدم کمک می کند که بهتر بخوابد ، از دوستم متشکرم ، آخرین متود ِ آرام بخش ِ بدون اعتیاد را برایم پیچید

از یکی شنیدم ، قسمتهای ِ پوسیده ی پوست ِ آدم ، همیشه در حال ِ ریختنه ، این یکی بدتره ... همیشه قسمت ِ بیرونی ِ بدن ِ آدم ، مرده ست . می دونی یعنی چی ؟ اینو میخوای چه جوری ماست مالی کنی ؟

2005-12-09T00:09:00.000+03:30

فرق ِ نیست انگاری ِ فعال و منفعل ، مثل ِ رویای ِ رنگی است و سیاه و سفید

2005-12-08T00:23:00.000+03:30

سایه روشن ِ خانه را به قرباتگاه فرستاد ، آنکه به خود رنگ ِ عشق زد

2005-12-08T00:02:00.000+03:30

گاهی که به خودم (؟) فکر می کنم ، و از اصطکاک و هوا صرف نظر میکنم ، می فهمم که خیلی هم پرت نیست که بگویم .... تاریکی نیرنگی است که خورشید به من زده تا گاهی هم به خودم فکر کنم

2005-12-07T23:40:00.000+03:30

فلسفه یعنی رنج ... افتخاره که بگی رنجورم ؟؟؟؟؟؟؟؟

2005-12-07T00:43:00.000+03:30

می خواهم بخوابم ، از همه چیز بخوابم ، از همه کس ، سرم را شستشو دهم از هر چه بیهوده ، تنها شوم از خندیدن و سلانه سلانه به سوی ِ خودم قدم بزنم ، که شاید بر این همه سوال که پشتش رفتم ، بخندم ، گریستن جایز نیست ، سکوت می طلبد این همه گنگ هایی که در گوشم صدای ِ رودی مواج می دهد ، شاید پا در آب کردن و به سخره گرفتن ِهر آنچه به خودم می رسد ، چاره ی کار باشد ، تر شدن شلوارم را می خواهم ببینم ، که آسوده به تار و پود ِ پاهایم هجوم می آورد . توهم ِ سنگین ِ دانستن را می خواهم بیرون بریزم ، روی ِ هر چه تردید ، خاک بپاشم ، مدفون کنم هر آنچه به دانستن می انجامد ، و از دیگری ، به خود ، که چیزی از آن نمانده ، دست یابم .

2005-12-05T23:30:00.004+03:30

این جسارت ِ تردید ، بد آفتی بود که به جانم افتاد

"از کفر ِ من نترس ، نترس کافر نمی شوم ، زیرا به نمی دانم های ِ خود ایمان دارم"

حسین پناهی

2005-12-05T16:17:00.000+03:30

پر از سروصدای ِ دختران ِ دم بخت ....دهانم مونیتور را نشانه گرفته است

2005-12-05T16:10:00.000+03:30

انتهای ِ خودمو پیدا کردم ... میل ِ به هیچ بودن

2005-12-03T01:08:00.000+03:30

با صدای سرود ِ ثانیه ها روزم را آغاز می کنم ، با نگاه سرد ِ دختران ِ پر از 0 و 1 ها ی ِ تو در تو ، و فریاد ِ زنی ، تنها شده از ترکیب ِ نا میمون ِ عقل و فهم ، با سینه هایی برجسته و چشمانی که به تنهاییش صحه می گذاشت ، و لبهایی چاک خورده از هم خوابی ای شوم ... ساعتم خواب رفته است

2005-11-30T23:59:00.001+03:30

چند بار کیبورد را نگاه می کردم و می نوشتم "است" ؟ تا کی ؟ مادرم به عقربه ی فشار سنج نگاه می کرد و از صبح ِ زیبای ِ ازدواج می گفت ، پس کی از این صدای ِ ناقوس ِ گوشخراش رهانیده میشوم، بارالهی ...بارالهی؟ صدای ِ جهنم ِ سکوت ، گوشم را به سوت زدن وا داشته و می گویی بار الهی ؟ ... تا آغاز ِ خواندن ِ آموس صبر کن ، به صدایش نگاه کن ... تو را به اعتراف ِ وا نمی دارد ؟

به سخره می گیرم ترانه های ِ" تو" دار را ، که فریاد بزنم : من باکره ام ، بدانید ، تنهاییم مال خودم است .... "است" ؟ باز هم است ها به سویم هجوم می آورند ، با نگایی اعوجاج ، خاصّ ِ قدّیسین

2005-11-29T23:20:00.000+03:30

از کنار ِ صدای ِ پیانو که می گذشتم ، به سنگینی ِ قسمی فکر می کردم که با یک لیوان آب خورده بودم ... دفترت را به گوشه ای بیانداز و مال ِ من باش ، برای ِ من بنویس و برای ِ من بخوان... شاعر

2005-11-29T18:27:00.000+03:30

دنبال ِ خودم کردم . بالابلندی ، شایدم قلعه . مثل ِ سگی که می خواهد دم ِ خود را گاز بگیرد، میچرخیدم . هر کاری کردم نتواستم خلاف ِ عقربه ی ساعت بچرخم ، خیلی تلاش کردم ، از خواندن ِ دفتر ِ خاطرات ِ گذشته گرفته تا کتابهایی از دوران ِ رنسانس ِ خودم . تلاشی قابل ِ تقدیر بود - باید از تو هدیه می گرفتم . - تو ؟ .... منظورت رو نمیفهمم - میدونم ، عادت دارم

2005-11-26T23:18:00.000+03:30

راه رفتنم هنگامي که باد مي آيد مانند تاخت شواليه اي ست که سپر خود از سر تسليم بر سر مي گيرد اما من تسليم نشده ام هنوز ... چتر را مي بندم و به باريک باريک باران در بالای سرم نگاه مي کنم و هنوز ميان چشمانم و حقيقت باران پرده اي باقي ست ، آن را کنار مي کشم ، و ديگر باريکه هاي باران را تشخيص نمي دهم ، هنوز برايم دل خوشي ديدار خانه باقي ست ، اما کدام خانه ؟؟ ... خاکستري مردان بر خاکستر خانه حکم مي رانند ، اما انگار اين بيماري نوستالژي حاکم و محکوم نمي شناسد ، از آسفالت هاي خيس که بگذري ، به راه خاکي خانه مان که بدان خو کرده بودم خواهي رسيد ، دو قدم مانده به جهنم ، سمت سياهي که بروي ، خانه اي مي بيني سوخته ، که هنوز بوي دود مي دهد ، مادرم آنجا نشسته سوگ مرا مي کشد ، و پدر سوگ مادر را ، از خانه که بگذري به بهشت کودکيم مي رسي ، که هيچ گاه نديدمش ، کنار گل سرخي که هيچ گاه نبو ييدم ، پرستويي را که" بار دانش بر دوش" مي کشيده و با گلوله ي توپ به خاک افتاده ، به جاي من له کن ، از چنار ، از پشه ،از تابستان ، هه !!... از چنار خشک ،از پشه موذي و از تابستان نفرت که گذشتي ، ...سلام مرا به نيلوفر مرگبار و آواز سياه حقيقت برسان ، مطمئن باش از شنيدن نام من همه شان شرمنده خواهند شد

2005-11-26T14:16:00.000+03:30

.طرح ِ یک نوشته را آنقدر نشخوار می کنند که صدای ِ دندانهای ِ نویسنده شنیده میشود

2005-11-25T02:11:00.000+03:30

درهايي وسوسه انگيز و جذاب با دستگيره هايي از جنس ترديد که مرا ميخوانند باز ميشوند با نوري چشم آزار که آغاز زندگي است نور ، نور ، و آنقدر نور که جايي را نتوان ديد نتوان شناخت مانده ام که به راه کدام در زندگي آغاز کنم که به کدام راهروي ديوارهاش به رنگ زرد دل بندم درها مرا ميخوانند و من خوابﹾ مانده از خستگيِ ِ راهي طولاني تنها به نظاره نشسته ام تا پايان اين همه همهمه را ببينم

همهمه هايي براي فريفتن تنها همان آيين چشمانِ آينه دار ِ تو آخر سر خود را در راهرويي ميبينم سرد و سرگيجه آور با شيارهايي چون چروک هاي پيشانيت هنگامي که گريستن آغاز مي کني راه ميروم ، مينشينم ، بر ميخيزم و آرزوي آخر را ميکشم ، که شايد خانه اي ، سقفي

ویا حتي آغوشي را بيابم گرم و امن براي خوابيدن تا آخر دنيا

خسته شده ام اکنون خسته از اين همه پيچ ، اين همه چراغ ...

چشمانم را ميبندم ، باز ميکنم روي چراغها ضربدر هايي ميبينم گويي تقديرم را ميخواهند يادم نرود با گلويي پر شده از عقده ي رسيدن و لبهايي که انتظارِ بوسه اي را گويي ميکشند فرياد ميزنم راهروي هاي به هيچ جا نرسان !پيچهاي به هيج دريا نرو !چراغهاي به هيچ چشم نساز !و چشم هاي به هيچ در نمان

!با شمايم من شما بی حتی ذره ای شرمسار از پوچیتان نمي دانيد که چه مرگ آور تنفرم را نثارتان خواهم کرد

مي دوم ، آنقدر که از نورها هم جلو ميزنم سبک ميشوم ، بالا ميروم ، بالا ، بالاتر و E=MC^2 .... انگار که رسيده ام اما نه سرعتم کم ميشود ، کم ، کم ، کم پايين و پايين تر و

... مي افتم اينجا

درست همين جا سالني پر از درهايي باز که مرا ميخوانند درهايي وسوسه انگيز و جذاب ... ! با دستگيره هاي از جنس ترديد

2005-11-25T01:42:00.000+03:30

از تاریکی ِ مونیتور نترس ، آنقدر می نویسم که اتاقت را روشن کنم

2005-11-24T02:27:00.000+03:30

شب از نیمه هم گذشته بود، صدای تیک تیک ساعت، ٤ صبح را سکسکه کرد. از پنجره بیرون را تماشا کردم، زمین عروس شده بود، به تیر چراغ برق نگاهی کردم، هنوز هم میبارید، شال وکلاه کردم و زدم بیرون سرد بود. چشمانم را بستم، از انتهای ِ تنهایی ِ ترسناک ، شعله ای گونه های ِ ترکیده ام را گرم می کرد و ... بووووق ، چشمانم را باز کردم و ۰۰۰سرد بود. به درخت سر خیابان رسیدم، دوست عزیز و تنهای من ، جالب بود که او تنها بود و هنوز هم سبز، مثل من خاکستری نشده بود. غم زده به من نگریست و گله از سرما کرد، به من تکیه داد تا کمی استراحت کند. گفت کارگران شهرداری یک درخت در کنارش میخواهند بکارند، یک درخت با میوه های کندو . از او گذشتم ،کارگران درخت را کاشتند،صدای خنده ی آن دو درخت از دور می آمد،با هم بودند۰۰۰ تنها نبود دوست عزیزم . سرما امانم را برید،دوباره بازگشتم واز کناردرختی که نمی شناختم رد شدم، اما ... دوستم بود ، ولی چرا اینقدر خاکستری، کارگران یک درخت دیگر هم در کنار درخت دوم کاشتند، درختی با میوه های خرس .دوستم درخت تنها شد. به اتاقم برگشتم،جای پایم در کوچه دیده میشد. لباس عروس را خراب کرده بودم

به فردا فکر کردم ، روزی بدی خواهد بود یقیناً

2005-11-24T02:11:00.000+03:30

بالاخره خود را هم گم کردم ، نمی دانم که ام .آدمی با صدای خشن ؟ یا پسری خجالتی ؟ از پلکان ِ ساختمانی نیم سوخته که پایین می آمدم ، سوالالتم با دود ِ هوا ترکیب شده بود و بویی مستهجن داشت ، تهوع سراسر وجودم را گرفته بود ، از عرق دستانم در هوا لیز میخوردند خواستم روی پله بنشینم و با خودم کنار بییایم . اما حیف ، پله ها تمام شد و من باز هم به خانه رسیدم . خانه ی خودم ، خانه ی اول

2005-11-24T01:58:00.000+03:30

شاید از شروع کردن سخت تر باشد ، پایان دادن ِ سکوت . به تمامی زندگی ام را به حراج می گذارم ، شاید از این تمامی ، چیزی هم سهم خودم باشد